Circus

Circus

The artist, who has been working on the relationship between images and their “meaning,” simulates the structural qualities of the photographic image that turn photographs into documents in time, producing visuals that are both dynamic and static. In a sphere in which artificiality -from computer graphics to photorealist visualizations- is highlighted, Bayraktar’s works play with the relationships we have established with photographs through historical habits.

In this series, he delves into simulation games such as Simcity and the aesthetics of fake analogue filters used in popular phone applications such as Instagram through a dull, distant and repetitious language. It is possible to consider these works as an evolution of the projects he did previously with models, toys and empty rooms. The player, who acts as a God in games such as Simcity or Farmville, constructs each element of a timeless and space-less image that tries to be like a photograph in computer software and creates settings in which theatricality is intensely emphasized. Bayraktar believes that the artist playing the God in a Cartesian world should give away the buffoonery by emphasizing the extent of the fantasy.

According to Bayraktar, his works are entirely meaningless in terms of technique. He says he tries to make the figurative language as absurd as possible. He argues that rather than treating signs as illustrations of a concept or theme, they should be grasped as empty illustrations that must simply be looked at. Bayraktar purposefully constructs connotations that lead spectators to create stories or messages resulting in a feeling of emptiness, just like the works themselves, and he uses the connotations in a way that the viewers cannot reach their desire to find the relationship between the image and the meaning. Thus, it is only possible to construct the meaning in Bayraktar’s works through the aesthetics of the contemporary culture or the abstract relationships among them. By categorizing, sampling or classifying images he suggests indirect similarities among the pieces that the viewers can realize. The repetition of the same image with different textures or an edit that is repeated in another work reveals the industrial infrastructure of the emergence of computer visuals and the quality of the images’ means of production.

 

Uzun bir süredir imgelerin “anlam” ile ilişkisi üzerine çalışan sanatçı, fotografik imgenin zaman içinde bir belgeye dönüşmesini sağlayan yapısal nitelikleri bilgisayar ortamında simüle ederek hareketli ve statik görseller üretiyor. Bayraktar’ın çalışmaları yapaylığın vurgulandığı bilgisayar grafiklerinden fotorealist görselleştirmelere uzanan bir alanda, fotoğraf ile tarihsel alışkanlıklar üzerinden kurduğumuz ilişkiler ile oynuyor.

Bu seride, Simcity gibi simülasyon oyunlarının ve Instagram gibi telefon uygulamalarında popüler hale gelmiş sahte analog filtrelerin estetiği, sanatçının donuk, mesafeli ve sürekli tekrarlar içeren dili ile ele alınıyor. Bu alanları, Bayraktar’ın daha önce maketlerle, oyuncaklarla ya da boş odalarla gerçekleştirdiği kurguların bir evrimi olarak görmek mümkün. Simcity ya da Farmville gibi oyunlarda Tanrı’yı oynayan oyuncu, bilgisayar yazılımlarında bir fotoğrafmış gibi olmaya çalışan zamansız ve mekansız imgenin tüm öğelerini teker teker kurgulayıp, ortaya teatralliğin yoğun bir biçimde vurguladığı sahneleri çıkarıyor. Sanatçı, Kartezyen evrende Tanrıcılık oynayan sanatçının, fantezinin bir fantezi oluşunu elden geldiğince vurgulayarak şaklabanlığını tümüyle ele vermesi gerektiğine inanıyor.

Bayraktar’a göre çalışmaları teknik anlamda tamamen anlamsız. Figüratif dili mümkün olduğunca absürt bir biçimde ele almaya çalıştığını belirten sanatçı, göstergelerin herhangi bir kavramın ya da temanın illüstrasyonu olarak ele almak yerine doğrudan doğruya “bakmak” amaçlı içi boş bir illüstrasyon olarak kavranması gerektiğini belirtiyor. Bayraktar, kasıtlı bir biçimde izleyicide hikayeler ya da mesajlar üretmeye neden olacak çağrışımları, sonunda tıpkı çalışmalardaki boşluk hissine neden olacak şekilde -izleyicinin imge ile anlam arasındaki bağı kurup nihai arzusunu gerçekleştiremeyeceği bir biçimde- kurguluyor. Bu nedenle Bayraktar’ın çalışmalarında anlamı, ancak günümüz imgelerinin estetiği ya da çalışmalar arasındaki soyut ilişkiler üzerinden kurmak mümkün. Kategorize etme, örnekleme ya da sınıflandırma gibi amaçlarla imgelerin kullanımına ilişkin yöntemlerle, çalışmalar arasında doğrudan olmayan benzerlikler sergide göze çarpıyor. Aynı imgenin farklı dokularla tekrarı ya da bir çalışmadaki kurgunun bir başkasında birebir yinelenmesi, bilgisayar görüntülerinin ortaya çıkışındaki endüstriyel altyapıyı; imgelerin üretim araçlarının niteliğini gözler önüne seriyor.

7 atlı ressam, 2013, c-print, 80 x 100 cm

 A lion and 9 impalas, 2013, 60 x 50 cm, c-print

A lion and 9 impalas, 2013, 60 x 50 cm, c-print

Bir aslanın çevresinde dönebilecek olan antilop türlerinin portreleri, 2015, her biri 8 x 8 cm, c-print

Bir aslanın çevresinde dönebilecek olan antilop türlerinin portreleri, 2015, her biri 8 x 8 cm, c-print

Portraits of various antelope species that can encircle a lion, 2015, each 8 x 8 cm, c-print

Bir at, bir ördek ve bir kaz, 2013, c-print, 50 x 50 cm

Bir at, bir ördek ve bir kaz, 2013, c-print, 50 x 50 cm

A horse, a duck and a goose, 2013, c-print, 50 x 50 cm

P-40s, 2013

Belgelenecek gibi davranan P-40'lar, 2013, c-print, 40 x 26 cm

Circling P-40s, 2013, computer generated image on c-print, 40 x 26 cm

Visually identical white sheeps jumping over a fence, 2013,
computer generated image on c-print, 30 x 30 cm

10 koyun ve bir domuz, 2013 ,c-print, plexiglas, her biri, 8 x 8 cm

10 koyun ve bir domuz, 2013 ,c-print, plexiglas, her biri, 8 x 8 cm

10 cow and a pig, 2013, computer generated images,c-print mounted on plexiglas, each 8 x 8 cm

10 cow and a pig, 2013, computer generated images,c-print mounted on plexiglas, each 8 x 8 cm

etc

Carousel horse, 2013, c-print, 20 x 20 cm